Simon de Haan, Thomas Jongma en Marleen Ruitenbeek hebben geen spijt van keuze voor hoofdklasser Unitas/Perspectief

Alledrie stonden zij in september voor hun debuut in de hoofdklasse. Maar Simon de Haan, Thomas Jongma en Marleen Ruitenbeek beleefden hun eerste halfjaar bij Unitas/Perspectief elk op hun eigen manier.

door Marco Jansen

HARDERWIJK –  Voor Marleen Ruitenbeek, net achttien jaar, was haar basisplek in het eerste misschien nog wel de grootste verrassing. “Bij MIA in Amersfoort speelde ik in de derde klasse, de hoofdklasse is vier niveaus hoger. Ik had er vrede mee gehad als ik in het tweede team was begonnen. Dat ik meteen in het diepe werd gegooid, had ik zeker niet verwacht. Maar de trainer (Jan Willem van Nieuwenhuijsen) was nieuw en liet de mensen waarmee ik moest concurreren allemaal op nul beginnen. Er waren wat plaatsen vrij, het was dus een goed moment om te komen. Maar tot het laatste moment van selectie hing het erom. Ik had ook het gevoel dat ik mij elke wedstrijd moest laten zien en bij twee mindere wedstrijden in het tweede zou zitten. Ik merk dat het op dit niveau een stuk moeilijker is om puntaanvalster te zijn en heb nu een meer ondersteunende rol. Maar ik ben wel een stuk stabieler geworden.”

“Ik ben duidelijk op het voor mij perfecte moment gekomen, omdat er twee gaatjes waren gevallen. Vooraf ging ik uit van het tweede, zelfs van het randje naar beneden, omdat ik niet wist hoe goed de mensen hier waren. Uiteindelijk bleef ik met Jonathan van der Beek over voor één plek. Ik was al blij dat ik zover was en voelde geen enkele druk. Ik heb mezelf onderaan de hiërarchie gezet en werkte mezelf lekker naar boven”, vertelt Thomas Jongma (19). “Wij gunden het elkaar ook en de strijd tussen ons blijft ook leuk, omdat we totaal verschillende spelers zijn. Als ik niet scoor, heb je niet zoveel aan me. Ik scoorde twee wedstrijden niet, maar in het tweede lukte het wel weer. Dat heeft misschien wel geholpen om de focus weer terug te krijgen. Ik ben nog steeds niet zeker van mijn plekje, maar dat prikkelt wel om door te blijven gaan.”

“Ik kwam op een heel andere manier binnen, maar de garantie van basisspeler moet je als topsporter nooit willen hebben. Vooral vanuit mijzelf was er de druk om hier te slagen. Er was best veel vernieuwing in de selectie en ook binnen de Unitas-mensen moest de hiërarchie opnieuw verdeeld worden”, constateerde de 25-jarige Simon de Haan, die door het aanvoerderschap bij Elburg op meer ervaring kon bogen.

Het drietal heeft gemerkt dat het niveau een stuk hoger is dan dat ze gewend waren. “Je moest je er wel tussen wringen, maar door vrijuit te spelen, ga je vanzelf mee”, concludeert Jongma. “Conditioneel was het wel aanpoten en qua fanatisme ging het er in de partijvormen veel harder aan toe dan ik gewend was”, vertelt Ruitenbeek.  De Haan: “Nu wordt er meer variatie van je gevraagd in aanvallend opzicht, in plaats van stocijns iets blijven proberen wat niet lukt. Vooral het herkennen van het moment waarop je dat moet doen. Ik merk ook dat de zaal veel meer van je vraagt dan het veld. Je moet harder werken, het spel is compacter en de verdedigers hebben meer grip.”

“Je hoorde van iedereen dat ze er zin in hadden; nieuwe groep en nieuwe trainer. Dat voelde ik ook zo, we konden vrijuit spelen”, kijkt Ruitenbeek terug op de eerste maanden, waarin Unitas op het veld verrassend koploper werd van de hoofdklasse. “De eerste wedstrijden ging het gelijk vrij goed en daar kreeg het hele eerste energie van. DVO was een typische vorm van onderschatting – zij zetten hun topspeler ernaast - maar zelf zijn we die eerste periode ook heel erg in vorm geweest. En wierp de tactische aanpak van Jan Willem zijn vruchten af”, blikt De Haan terug. “In de eerste drie wedstrijden knalde ik ze erin, daarna werd ik voor mijn gevoel helemaal vastgezet en kreeg ik een topverdediger tegenover me”, herinnert Jongma zich. “In de loop van het veldseizoen zag je dat ze zich veel meer instelden op ons. Maar we wilden elke wedstrijd winnen, óók van de toppers.”

Het zaalseizoen laat een heel andere tendens zien. Unitas wacht na zes duels nog steeds op de eerste zege. De Haan: “De zaal was toch opnieuw wennen, het spel is explosiever en we moeten leren spelen met de schotklok.” “De Unitas-spelers hadden wel een stapje voor op ons omdat zij daar al ervaring mee hadden”, aldus Jongma.

“In de eerste klasse wordt ook geanalyseerd, maar niet zoals op dit niveau. Hier weet je tegenstander heel gedetailleerd op welk been je voorkeur hebt van schieten. De tegenstanders waren gewaarschuwd, maar zelf haalden we ook ons niveau niet. Op die manier kwamen we tegen Tweemaal Zes totaal niet in ons spel”, reflecteert De Haan.

“We misten in de eerste wedstrijden een stukje wilskracht en beleving”, reflecteert Jongma. Ruitenbeek: “Je ziet dat we de laatste thuiswedstrijden tegen KCC en HKV net niet wonnen en het in de laatste seconden weggaven. Maar je ziet een stijgende lijn, er is ook meer emotie.”

“Als je de ranglijst ziet, lijkt het alsof je er kansloos afgaat, maar dat voelt absoluut niet zo”, blijft De Haan strijdvaardig. “Maar we maken meer dan gemiddeld onnodige overtredingen. Daardoor geven we de tegenstander meer tijd om aan te vallen en onszelf minder.”

Tegen GKV zal volgens het drietal hoe dan ook de ommekeer moeten komen. “Dan moet het gebeuren, en dan komen we er aan. Ik denk dat we net genoeg punten halen om in de hoofdklasse te blijven, maar daarvoor moeten we nog wel vier keer winnen”, is Jongma van mening. Ruitenbeek valt bij: “Er is meer vertrouwen in elkaar. Ik denk dat we zeker nog zes punten gaan halen.” De Haan: “Het hangt natuurlijk van de andere nummer zeven af. We moeten van al onze concurrenten winnen en nog ergens punten stelen.”

De Haan, Jongma als Ruitenbeek geven unaniem aan de juiste stap te hebben gezet. 

“Mijn oom en neven hebben vaak gevraagd of ik hier kwam spelen, maar ik kwam van een burgerlijk clubje en vond de mensen hier luidruchtig. Maar mijn ambitie kon ik bij MIA niet waarmaken. Ik kom er nog wel redelijk vaak, maar zie mezelf voorlopig niet teruggaan. Voor mij is dit zeker een goede keuze”, stelt Ruitenbeek. Jongma: “Ik zal nog wel eens teruggaan, maar ook niet binnen nu en vijf jaar. Wat wij doen is topsport, maar voor deze sport vind ik dat we nog te weinig trainen. Wat dat betreft mogen we nog ‘van geluk spreken’. Ik zou wel krachttraining erbij willen, wat mij betreft op dezelfde dag.”

De Haan: “Je bekijkt het per jaar, maar stapt niet ergens in om na een jaar weer weg te gaan. De intentie voor een langere periode is er zeker. Maar ik zie mezelf niet op mijn 32^e nog op dit niveau spelen. Het slokt veel van je privéleven op. Dan is het moeilijk uit te leggen aan andere mensen dat je niet mee kunt met een weekendje weg of het 75-jarige feestje van opa moet missen. Eigenlijk moet je daar ook wel een beetje gek voor zijn.”

Simon de Haan, Thomas Jongma en Marleen Ruitenbeek hebben hun draai bij Unitas/Perspectief snel gevonden. Foto Ruben Schipper.

Paspoort:

Naam: Simon de Haan
Geboren: 4 augustus 1986 te Elburg
Woonplaats: Elburg
Burgerlijke staat: getrouwd
Beroep: agrarisch adviseur. (melkveehouderij/-techniek)
Vorige club: Elburg (vanaf vierde jaar)

Naam: Thomas Jongma
Geboren: 9 maart 1992 te Soest
Woonplaats: Zwolle
Burgerlijke staat: relatie
Studie: Sportmanagement op de Calo
Vorige club: Telstar (vanaf tiende jaar)

Naam: Marleen Ruitenbeek
Geboren: 27 november 1993 te Amersfoort
Woonplaats: Amersfoort
Burgerlijke staat: relatie
Studie: Sportmarketing op de Johan Cruijff University
Vorige club: MIA (vanaf vijfde jaar)

Gedeeltelijk verschenen in de Stentor van vrijdag 6-1-'11